de wereld om me heen gemaakt van staal, beton en glas
een plant kruipt door een scheur, heldhaftig en verrast
de strijd bepaald en onbegonnen,
maar wie weet wie na de laatste veldslag
toch de langste adem heeft?

komt er ooit een einde aan vooruitgang?
heeft onze groei een waardig streven?
zijn de levens die vertrapt worden, vernietigd en verdrongen
een zinvol offer of verloren leven?
De kolos zal vroeg of laat, snel gesloopt of langzaam aangevreten
met de grond gelijk, verdwenen en vergeten

een jonge grond met verse kansen
nieuwe plaats en nieuwe tijd
een zaadje in de scheur, jarenlang onopgemerkt
groeit nu en hervat de lang vergeten strijd

het slagveld niet meer levenloos
de variatie lijkt te winnen
tenminste, tot er wéér een stropdas
een bedrijfje wil beginnen